Σάββας Μπακιρτζόγλου | Ψυχολόγος – Ψυχαναλυτής
Για να λειτουργεί η τριαδικοποιημένη κανονιστική λειτουργία στην οικογένεια δεν είναι απαραίτητο η μητέρα επί του πραγματικού να συντροφεύεται, αρκεί μόνο να φέρει εντός της την επιθυμία για τον άλλο, να την μεταφέρει με κάποιο τρόπο σε κάποιον τρίτο πέρα έξω από το παιδί και να την ικανοποιεί μαζί του έστω και φαντασιακά, αδιάφορο αν αυτός ο τρίτος- πατέρας είναι παρών ή απών. Είναι η μητέρα που αναγνωρίζει το έλλειμμα της έτσι ώστε στη σχέση με το παιδί της να αναφέρεται συμβολικά στον «πατέρα», στον τρίτο, αντικείμενο επιθυμητό ως υποσχόμενο να της καλύψει την έλλειψη. Παρομοίως, η τριαδικότης της οικογένειας λειτουργεί όταν ο πατέρας είναι σε θέση να εκδηλώνει την επιθυμία του για την γυναίκα που είναι η μητέρα του παιδιού του.
Ο Gepetto του παραμυθιού ήθελε πολύ να μοιραστεί τη ζωή του με κάποιον, να σπάσει τη μοναξιά του και να ζωντανέψει λιγάκι το εργαστήριό του. Έφτιαξε τότε μια μαριονέττα, τον Pinocchio ονειρευόμενος να τον δει μια μέρα να γίνεται παιδί, επιθυμία που του ικανοποίησε η μαγική baguetta μιας νεράιδας. Οι δυό τους, ο Guepetto και Pinoccio, ζούσαν σαν πατέρας και γιός μόνο που, όπως φαινόταν, δεν τους έλλειπε ούτε η γυναίκα ούτε η μάνα. Ο πατέρας ονειρευόταν ένα παιδί, αλλά όχι μια γυναίκα, ή εν πάση περιπτώσει, έκανε μόνος το αγόρι. Ήθελε να είναι πατέρας αλλά δεν ήθελε να κάνει μια γυναίκα μητέρα του παιδιού του.
Ωστόσο το αγόρι ήταν διαβολεμένα ανώριμο, άτακτο και απείθαρχο και είχε τραγικό τέλος, άλλως ειπείν η μαγική baguetta της νεράιδας απέτυχε, όπως αποτυγχάνει παταγωδώς-και αυτό το έχουμε δει στην πράξη-η κάθε μαγική φαντασία «αυτογονιμοποίησης», καθώς είναι υπερβατική (Ύβρης) ως προς τη λειτουργία μιας οικουμενικής νομοτέλειας που ορίζει το παιδί να προκύπτει μέσα από την αμοιβαία επιθυμία ενός άνδρα με μια γυναίκα.
