Η απώλεια του αντικειμένου – Το φυσιολογικό και το παθολογικό πένθος

Name: Η απώλεια του αντικειμένου – Το φυσιολογικό και το παθολογικό πένθος
SKU: nevrwseis
Availability: InStock

12,00 €

SKU: nevrwseis Category: Γενική ψυχαναλυτική θεματογραφία Tags: Freud, απώλεια, Αριστοτέλης, ενσωμάτωση του αντικειμένου, ευνουχισμός, ιδιοφυία, Κarl Abraham, μανία, μελαγχολία, παθολογικό πένθος, πρωκτικές φάσεις, φυσιολογικό πένθος

Η απώλεια και η παρείσφρηση του θανάτου στη ζωή είναι ουσιαστική φάση στην ανάπτυξη του υποκειμένου. Επιχειρείται η κατανόηση της μεταψυχολογίας του φυσιολογικού και παθολογικού πένθους διανθιζόμενη από πληθώρα κλινικών παραδειγμάτων.

Αριθμός Σελίδων: 58

Σάββας Μπακιρτζόγλου | Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτής

Τύπος Αρχείου: PDF

Description

Προτείνεται η εμβάθυνση -εν είδει μεταψυχολογικής “ανατομίας”- της απώλειας του αντικειμένου ως το πρότυπο της κάθε ψυχικής εργασίας. Η απώλεια έχει ευρύτερο νόημα, πέραν του θανάτου: απώλεια ενός σχεδίου ζωής, μιας ιδέας, μιας αυταπάτης κ.λπ. Η ενηλικίωση επίσης είναι η εγκατάλειψη των παιδικών θέσεων και παιδικών αντικειμένων αγάπης.

Επιχειρείται ο σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στην στο φυσιολογικό πένθος (ψυχική εργασία επί της απώλειας) και το παθολογικό πένθος (μελαγχολία). Στην τελευταίαν περίπτωση η εξαφάνιση του αντικειμένου διαψεύδεται μέσω της φαντασίωσης ενσωμάτωσης του χαμένου, συνθήκη η οποία γίνεται γενεσιουργός αιτία της εγκατάστασης πάσης φύσεως σωματικών και ψυχικών συμπτωμάτων.

Το σύνολο του εγχειρήματος εμπλουτίζεται και πλαισιώνεται από εκτενείς περιγραφές των τελετουργικών του πένθους μιας άλλης εποχής (θρηνητικά τραγούδια, θλιβοτράγουδα, μοιρολόγια κ.λπ.), από τις εξαιρετικές ιδέες του Αριστοτέλη περί της μελαγχολίας και από πλήθος κλινικών παραδειγμάτων.

ΠΕΡΙ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΓΕΝΙΚΑ

Στη ζωή αξίζουν περισσότερο αυτά που χάνεις παρά αυτά που βρίσκεις. Αυτά που βρίσκεις ξαναχάνονται, αυτά που έχασες υπάρχουν για πάντα.

Η παρείσφρηση του θανάτου στη ζωή είναι ουσιαστική φάση της ανάπτυξης του υποκειμένου. Η απώλεια έχει ευρύτερο νόημα από εκείνο που σχετίζεται με το θάνατο του αγαπώμενου αντικειμένου. Μπορεί να είναι απώλεια ενός σχεδίου ζωής (project), μιας ιδέας, μιας αυταπάτης κ.λπ. δηλαδή απώλειες αφαιρέσεων οι οποίες -κατά τον Freud- μπαίνουν στη θέση του αγαπώμενου (πατρίδα, ελευθερία, ιδεώδες κ.λπ.). Η δημιουργία επίσης είναι η απώλεια όλων αυτών που πρέπει ν’ αφήσουμε (πρόσωπα, δραστηριότητες κ.λπ.) για να δημιουργήσουμε. Η ενηλικίωση είναι η απώλεια των παιδικών θέσεων και παιδικών αντικειμένων αγάπης. Επίσης, απώλεια είναι η παραδοχή που κάνω στον εαυτόν μου, ότι έχω ελλείψεις. Πρόκειται για την αποδοχή του «πεπερασμένου», του κενού μου (ευνουχισμός).

Συνεχίστε την ανάγνωση κατεβάζοντας το σύνολο του κειμένου από την ψυχαναλυτική μας βιβλιοθήκη.