της Natalie Angier
Στις 20 Μαΐου είχαμε την ευκαιρία, κατά το «ένδον σκάπτε» να καταδυθούμε με τρόπο σχεδόν συναρπαστικό στα όρια του «αποκρυφισμού» και του «μυστικισμού» στην «ένδον χώρα» του πολύ συχνά άγνωστου και παρεξηγημένου γυναικείου ψυχο-σώματος.
Η γυναικεία μορφή, φόρμα, ανατομία και ακόμα περισσότερο η γυναικεία εσωτερικότητα, δεν φαντάζουν πλέον ως η «σκοτεινή ήπειρος» του Freud, ακόμα περισσότερο η κολπική κοιλότητα σε καμίαν περίπτωση θα παρέπεμπε στη «vagina dentata»(κόλπος με δόντια) της πρώτης φροϋδικής ψυχανάλυσης, ο φόβος και ο τρόμος κάποιων ανδρών οι οποίοι ως εκ τούτου θα κρατιόνταν σε απόσταση από το γυναικείο είδος.
Για την Angier, η ουσιαστική γραφή της οποίας τόσο μας επηρέασε, η πολυοργασμικότητα του γυναικείου είδους ουδόλως θα είχε να ζηλέψει κάτι από το ανδρικό πέος (ο «φθόνος του πέους» κατά τους φροϋδιστές), αντίθετα ο άνδρας θα είχε να φθονεί τη γυναικεία σεξουαλικότητα και δύναμη η οποία «και νεκρούς ανασταίνει», κατά το θυμοσοφικό γνωμικό.
Έμμηνος ρύση, θηλασμός, υστερεκτομή, μαστεκτομή, κλειτορίδα, έσω και έξω γεννητικά όργανα, συνθετότητα του γυναικείου ορμονικού συστήματος, τεχνητή γονιμοποίηση, όλα αυτά και πολλά άλλα φλέγοντα έρχονται στο απόλυτο φως και τίθενται υπό μιαν άλλη γωνία θέασης, καθόλου σκοταδιστική, τουναντίον αισιόδοξη και φωτεινή: το απόκοσμο, μιαρό και συχνά «ρυπαρό» στο γυναικείο μετασχηματίζεται αβίαστα σε υγιείς και πολλά υποσχόμενες παραστάσεις ζωντάνιας και ομορφιάς.
Είναι η Natalie Angier φεμινίστρια ή απλά ανατρεπτική, ως βαθειά γνώστης, «βιολόγος» και «ψυχο-ανατόμος» του ανθρώπινου είδους και δη το γυναικείου; Και γιατί κάθε φορά που κάποιος/α διευρύνει το όργανο της σκέψης μας θα έπρεπε να ταξινομείται υπό το «μανδύα» κάποιου «ισμού»; Η Angier, ενδεχομένως δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, απλά μια γυναίκα η οποία, για τους δικούς της προσωπικούς λόγους χρειάστηκε να ερευνήσει και να μάθει, είδε και «οίδε» και όταν αυτό συμβαίνει κανείς δε μπορεί παρά να μεταδίδει και να μεταλαμπαδεύει, στους άλλους αυτά που «άκουσε» και ανακάλυψε…
Διαβάσαμε και αποθησαυρίσαμε:
“Τα εκατομμύρια των ωαρίων τα οποία εμείς οι γυναίκες διαθέτουμε στην αρχή της ύπαρξής μας καταστρέφονται μέσω ενός ενδογενούς κυτταρικού προγράμματος που καλείται απόπτωση. Τα ωάρια δεν πεθαίνουν απλώς-αυτοκτονούν…Αποχωρώντας από τη σκηνή με χάρη, αν και αρκετά μελοδραματικά, τα θυσιασμένα ωάρια αφήνουν στις αδερφές τους αρκετό χώρο για να εκκολαφθούν….ας μη σκεφτόμαστε με όρους ασθένειας ή δυσλειτουργίας, αντίθετα, ας εξυμνήσουμε τις ορδές αυτές που πεθαίνουν και ας διευκολύνουμε την αποχώρησή τους με δάκρυα ευγνωμοσύνης” (σ.21)
Το βιβλίο τιμήθηκε με τη διάκριση shortlist για το σπουδαίο λογοτεχνικό βραβείο National Book Award το 1999.
Επόμενος σταθμός μας το “H ΓΑΖΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ” του Enzo Traverso.
Θα είματε όλοι εκεί!
Σάββας Μπακιρτζόγλου Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτής
Πρόγραμμα Επέκεινα-Ψυχαναλυτική Πράξη
