ΤΟΥ NIALL WILLIAMS
Είναι οι θεοί που μας παθιάζουν έτσι;
Κυριάρχησε η αίσθηση των συγκινήσεων και της σωματικότητας στους χαρακτήρες του βιβλίου, ένας άλλος κώδικας πέρα από τις λέξεις στην ψυχική επαφή γιού με πατέρα, που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού. Ένα έργο τέχνης γήινο και υπερβατικό, αβίαστο και αληθινό σα βάλσαμο, το σύννεφο που γίνεται βροχή…
Στον καμβά η άπιαστη-μυστηριώδης σχέση του ανθρώπου με το Θεό: Τον είδαμε μέσα στη φύση, συναντήσαμε τα στοιχεία της, τις Δρυίδες, τις έλφες… Το συνολικό τοπίο είναι ένα σύννεφο, ένας μαγικός ρεαλισμός που μας θύμισε τη γραφή των λατινοαμερικάνων συγγραφέων (Allende, Márquez) στη μανιέρα τους να εισάγουν στην καθημερινότητα μεταφυσικά στοιχεία και οράματα που σε ξαφνιάζουν.
Η πίστη στους οιωνούς έρχεται σε όλο της το μεγαλείο, η σύνδεσή μας με σύμβολα και τα σημάδια που μας προειδοποιούν, η επικυριαρχία του πεπρωμένου εν τέλει!
Ένα δυναμικό ενέργειας, η αγάπη του γιού για τον πατέρα, επενδύθηκε στο πάθος για μια γυναίκα. Είδαμε τον έρωτα, τον φτερωτό γιό της Αφροδίτης, σα μια ενέργεια που έρχεται απέξω, να βρίσκει τον «ξενιστή» του και να επενδύεται στην Isabelle την απόλυτη ενσάρκωση της σαγηνεύουσας γυναίκας που και νεκρούς ανασταίνει…
Eίναι πάντα η ένταση του έρωτα ενός άντρα για μια γυναίκα που επηρεάζει την απόφασή της να μπει στη σχέση; Αυτό που μπαίνει στην καρδιά της γυναίκας και την ανοίγει μοιάζει να έρχεται από το σφρίγος του άντρα που την ενεργοποιεί, η παθητική της ενέργεια γίνεται ενεργητική. Σε πρώτο πλάνο έρχεται η ιδέα της διεύρυνσης στον έρωτα σε βαθμό θείας παραφροσύνης. Η πλήρωση με καινούργιες συγκινήσεις που ο άνθρωπος δεν είχε προηγουμένως…
Είναι ο έρωτας ο «από μηχανής Θεός» που αποκαθιστά τη θεία τάξη; «Είναι οι θεοί, Ευρύαλε, που μας παθιάζουν έτσι, ή γίνεται θεός του καθενός το άτιμο πάθος πού’ χει εντός του;» (Βιργίλιος Αινειάδα, 9, 184-5).
H ατμόσφαιρα έμοιαζε οικεία. Είμαστε «συγγενείς» με τους Ιρλανδούς; Ταξιδέψαμε στη χώρα τους μέσα από «μια εικόνα οργιώδους χρώματος» ενός μύθου «καμωμένου από πράσινα, κίτρινα και μπλε, που για τα παιδιά αποτελούν την πρώτη ύλη της πλάσης» (σ.197). Ο κοινός μας τόπος η θάλασσα, ο αέρας, ο ουρανός, η βροχή, ο χορός, τα νησιά, τα θαλασσοπούλια, η δεισιδαιμονία. Η δική τους γη τα σύννεφα και η βροχή, οι οιωνοί, η pub, το wiskey…
Διατυπώσαμε το ερώτημα: Ποια μπορεί να είναι τα κίνητρα της παρεμβατικής-εισβάλουσας μαμάς στις περιπτώσεις όπου εκείνη υπονομεύει την αυτονόμηση της κόρης;
Λεξιλόγιο:
-σαλαγώ=κατευθύνω το κοπάδι στη βοσκή, στη στάνη με δυνατές φωνές.
-αχάραγος=αυτός που δεν τον έχουν χαράξει
-απερινόητο: που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με την ανθρώπινη λογική
-λαγαρός= απαλλαγμένος από ξένα σώματα, καθαρός, διαυγής, διαφανής
– γογγύλι= εδώδυμη σαρκώδης ρίζα λευκή ή κίτρινη των φυτών.
Διαβάσαμε και αποθησαυρίσαμε:
“Κουκουλωμένος με όλα τα ρούχα που είχα πάρει μαζί μου, κουλουριάστηκα στη γούβα του αμμόλοφου. Ήταν το όνειρο κάθε αγοριού, μια νύχτα κάτω απ’ τ’αστέρια του καλοκαιριού μαζί με τον πατέρα του, σε τόσο στενή επαφή με τον αέναο στεναγμό της νυχτερινής θάλασσας και τη θαυμαστή επίγνωση πως η ζωή ήταν αληθινή και πως ο Θεός δεν ήθελε να πεθάνω ακόμα” (σ. 151) .
«Για τον πατέρα μου, στους πίνακές του, θάλασσα και ουρανός ήταν εκφράσεις κάποιου άλλου πράγματος, ήταν ο διαρκής και αέναα μεταβαλλόμενος μονόλογος του Θεού, η ιλιγγιώδης γλώσσα της πλάσης, ό,τι κοντινότερο στις απαρχές της ζωής» (σ.153).
Επόμενος σταθμός μας το “Ιερός Τρόμος” του Τerry Eagelton την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου
Θα είμαστε όλοι εκεί!
Σάββας Μπακιρτζόγλου Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτής Πρόγραμμα Επέκεινα-Ψυχαναλυτική Πράξη
