Περιγραφή
Το παρόν σύγγραμμα έρχεται να συμπληρώσει με αποσταγματικόν τρόπο τον πρώτο μας τόμο επί της φροϋδικής θεωρίας. Περιλαμβάνει μερικές ακόμα μεταψυχολογικές έννοιες απαραίτητες τόσο για την εμβάθυνση της «πρώτης» ψυχανάλυσης (ενορμητικό μοντέλο) και την «μύηση» του αναγνώστη σε αυτήν, όσο και κλινικά «εργαλεία» δουλειάς για τον εξειδικευμένο ψυχοθεραπευτή-ψυχαναλυτή. Κεντρική θέση κατέχει η ενδελεχής αποσαφήνιση των εννοιών του ασυνειδήτου, του προσυνειδητού και των αναπαραστάσεων ως η πεμπτουσία της ψυχικής εργασίας εφόσον το Εγώ του οργανισμού είναι επαρκώς «μάχιμο» και μαχόμενο. Επιπροσθέτως, αποσυμπυκνώνονται έννοιες εγκατεστημένες λιγότερο ή περισσότερο στο λεξιλόγιο του μέσου ανθρώπου, όπως το Εγώ, το Υπερεγώ, το Εκείνο, ως η χωροταξία του ψυχικού μας οργάνου εντός της οποίας σοβεί πρωτίστως η αθέατη όψη της ψυχοσωματικής μας λειτουργίας, της συμπεριφοράς, των κινήτρων και των επιλογών μας στη ζωή.
Περαιτέρω διασαφηνίσεις των ψυχικών εργασιών μας όπως αυτές των ενδοψυχικών συγκρούσεων (νευρώσεις), των ενεστωσών νευρώσεων, των διαφορών ανάμεσα στις νευρώσεις και τις ψυχώσεις κ.λπ. έρχονται να διευρύνουν την ψυχαναλυτική μας σκέψη και να πλαισιώσουν το διαγνωστικό και κλινικό μας έργο. Τέλος η διατριβή μας διανθίζεται από «δημοφιλή» και κλασικά κεφάλαια τα οποία έμελλαν να συνδεθούν άρρηκτα με την ψυχανάλυση και τον ιδρυτή της, όπως ο φετιχισμός, ο «μύθος της πρωτόγονης ορδής» ως το φροϋδικό «προπατορικό αμάρτημα» και η μετουσίωση ως το σπανιότερο και το τελειότερο πεπρωμένο της ενόρμησης, μέσω του οποίου αναφύονται τα μεγαλύτερα πολιτισμικά έργα.


